18/2/14
تعداد نظرات:0
08:36
شماره مطلب:201821432793
-A A +A
یادداشت

فریاد ابراهیم

بعضی اوقات فریاد ها چه ها که نمیکنند...
بعضی اوقات فریاد هاخانه تکانی بعضی می شوندو بعضی اوقات فریاد ها نشان از اقتدار می شوند...
هرساله جشنواره فجر حواشی مختلفی داشته ,که امسال هم این جشنواره بی نصیب از این حواشی نبوده....
اختتامیه با پیام اقای روحانی اغاز و با فریاد های حاتمی کیا خاتمه یافت. فریادی که انقدر مقتدرانه و سرسختانه بیان شد، که گویی لشکری در پشت سر او ایستاده و میگویند:احسنت ابراهیم...
کمی که دقت کنی میبینی که ان لشکر کمی اشنا هستند و انان کسانی نیستند جز شخصیت های ساخته شده بدست خودش....
او به پشتوانه سازه هایش فریاد میزد و از گذشته خود پشیمان نبود .چون گذشته خود را همان لشکر پشت سرش میدانست...
کاش خیلی از ما ها هم لشکری همچون حاتمی کیا داشتیم .نه مثل خیلی ها که سخنانشان گذشته و انتخاب های گذشته خود را زیر سوال میبرد...
بعضی اوقات فریاد خوب است. زمانی که ارزش ها واعتقادات زیر سوال رفتند ،جرعت فریاد خوب است...
ابراهیمی که اتش دل خانواده هایی را با سازه هایش گلستان کرد ؛انان سازه هایش را کمدی تلقی کردند. و زمانی که بت های انتقادی را شکست؛ فریادش را غیر اخلاقانه...
هر زمانی ابراهیم خودش را میخواهد ..ابراهیمی که تیشه ی فریادش را بر سر اعقاید روشن فکرانه فرود اورد و خط شکن راه باشد....
و چه خوب بود که فراوان می شدند این ابراهیم ها....

افزودن نظر جدید

انتشار دیدگاه به معنای تایید آن نیست . نظرات توهین آمیز منتشر نمی شود .
Image CAPTCHA
لطفا کاراکترهای تصویر را در کادر بالا وارد نمایید.